Laatst speelde een cassette in mijn autoradio. Ik wou een paar nummers verder spoelen en man dat duurde lang. En je hoorde dat ding draaien en af en toe stop je dan eens om te luisteren of het ding al lang genoeg verdergespoeld heeft en dan doe je dat nog eens. En dan ben je te ver en dan weer terug. En dan vergeet je hoe alles tegenwoordig zo vanzelfsprekend snel en makkelijk gaat.
En moeten we eigenlijk nog wachten? Ik had vroeger een pennevriendin uit het verre Lembeek en ik wachtte soms dagen op een brief. Nu worden sommigen al nerveus als je binnen de 3 minuten niet antwoord op een sms.
Of hoe we moesten wachten op het resultaat van onze vakantiefoto’s. Filmpjes van 24 of 36 foto’s waarvan we het resultaat vaak maar dagen later konden zien.
Of ons Lotto-formulier dat we op woensdag voor zes uur moesten valideren en waarvan we een doorslagje meekregen waarmee we een week later de eventuele winst mochten opstrijken. Drie dagen voor de trekking moest dat binnen zijn. Drie dagen !
En hoe we als kind spelletjes op onze Commodore of Atari installeeerden vanop cassette. Eerst minutenlang gepiep en hoge tonen vooraleer we konden spelen.
Of wachten tot het vrijdagavond was voor Top Pop. Eén keer in de week tijd voor popmuziek van Blondie of The Police.
Het geduld dat wij toen hadden !
En nu wat genieten van The Police. Wachten op Ad Visser hoeft niet meer.
