On the road

We hebben de laatste 3 dagen 770 mijl afgelegd. Dat is een goede 1200 kilometer. Langs Interstate 70, 79 en 90. Met de radio aan. Met echte Amerikaanse muziek van Don Henley en John Cougar Mellencamp.


En om de 100 mijl stoppen we bij een service area, waar te dikke Amerikanen zich volproppen met pizza, burgers en ijs.
Gelukkig is er ook vers fruit, pastasalade en groentenbuffet. Voor de toersiten, denken we. Of voor die enkele Amerikanen die wat op hun lijn letten. Maar ze zijn in de minderheid. We vragen ons soms af hoe hun benen die dikke lijven kunnen dragen. Ze zijn wel solidair. Meestal is elk lid van de familie te dik. 

Verder genieten we ten volle van de mooie landschappen en moeten we ook toegeven dat de gemiddelde Amerikaan best wel vriendelijk is. Je hoort ons zeker niet klagen. 

Het is in ieder geval een droom om hier met de auto te rijden. Geen agressieve chauffeurs of snelheidsduivels. Het verkeer verloopt hier veel rustiger en zo valt het ook best mee om grote afstanden af te leggen.

Het is wel even wennen aan de mega trucks.

Morgen wordt het een kortere rit. Van Albany, waar we momenteel verblijven, naar Springfield en vervolgens naar Boston.

Popeiland 2010

Tradities houden we graag in eer. De laatste woensdag van juni staat al enkele jaren synoniem voor bakken plezier op Popeiland, en dat was dit jaar niet anders.

We waren al voor 12 uur op het eiland, want ze wilden dolgraag op het water lopen. Jana, Ruben, Maxine en Ophélie waren als allereerste bij de attractie waarbij ze in een heel grote strandbal op het water mochten lopen.

Dolle pret, lachende gezichten, dolblije kinderen. Popeiland 2010 was nu al geslaagd.

Dit jaar mochten ze ook echt graffiti spuiten. Met echte verf. In echte spuitbussen.

En ravotten, spelen en gek doen bij de jongens en meisjes van Diggie

O, ja bijna vergeten. Er waren ook optredens.

Van Tom Dice bijvoorbeeld.

En ik had het voorrecht om Popeiland te beleven vanop een hoogte van 16 meter.

En voor Sylver haal ik met plezier een 400mm lens boven

Of gewoon zelf wat dichter gaan staan

De zomervakantie 2010 is gestart.

Grote onderscheiding

Vandaag onze punten gekregen voor het examen accordeon. Ikzelf 80, Ruben 85. Op 100, voor de twijfelaars onder jullie.
En nu heel hard repeteren voor een concertje eind deze maand. Dan spelen we samen accordeon. Woensdag haal ik er nog eentje op bij onze accordeonleverancier zodat we samen kunnen oefenen. In maat 6/8. Nu nog traag, maar het moet een stuk sneller kunnen. Onze laatste missie voor dit muzikaal schooljaar. Wij kijken ernaar uit.

Cultureel seizoen 2010-2011

In mei en juni vallen hier traditiegetrouw de brochures van de culturele centra, Vooruit, Bijloke, NTG, Vlaamse Opera en andere cultuurhuizen in de (virtuele) bus.

Voor het CC Lokeren hebben we onze keuze al gemaakt. Voor het komend seizoen wordt het dit:

* Vernieuwd Gent Volkstoneel met De Vis

* Warre Borgmans en Dimitri Leue met Het Lortchersyndroom

* Wouter Deprez met Je zal alles worden

* Philippe Geubels met Hoe moet het nu verder

* Mira met Het liefst pak ik u vast

* Daan

* D’irque en Fien met Carroussel de Moutons

Eventueel komt daar nog bij: Raymond Van het Groenewoud en Steven De Bruyn samen met Roland en Tony Gyselinck

Verder bestellen we zeker tickets voor Stijn Meuris in CC Sint-Niklaas en De Schedelgeboorten met hun nieuwe show bij De Vieze Gasten.

En u ?

Klasconcert

De laatste dinsdag voor de paasvakantie hielden we met het eerste jaar AMV van de Academie voor Podiumkunsten ons allereerst klasconcert.
Er was een heuse jamsessie van enkele jonge talentvolle gitaristen, er werd gespeeld op de saxofoon en klarinet, er klonken mooie pianosonates en sommigen durfden het zelfs aan om solo te zingen. Ikzelf bracht Carnaval in Venetië en Oh Susanna compleet met zenuwen en al.
Het is in ieder geval iets anders dan hier thuis mijn nummers spelen en inoefenen. Nu waren er ook echte toeschouwers. Maar goed, we zitten op de Academie voor Podiumkunsten en het woord “podium” staat daar niet zomaar. Ik denk dat ik er zal moeten leren aan wennen om voor een publiek te spelen. “Grenzen verleggen” zoals iemand uit onze groep zei.