Jaar van het gips

2007 wordt hier bij ons alvast het jaar van het gips. Een paar weken geleden was Ruben zijn arm ingepakt, vandaag is het de beurt aan Jana.
Gisteren slecht neergekomen op een trampoline en deze morgen nog altijd last in de linkerarm. Volgens de röntgenfoto’s niets gebroken, maar allicht een scheurtje in het kraakbeen.
De dokter heeft toch maar een open gips gelegd en als het een beetje meezit is Jana er volgende week al van verlost.

jana_verkleind.jpg

Advertenties

Zomer

De eerste aardbeien, bijna in iedere winkelkar een zak houtskool, kinderen die buiten spetteren in het water,… de zomer is dit jaar wel heel vroeg begonnen.

klein_water.jpg

Springbillies

Ik heb echt te doen met de enthousiaste medewerkers van het Cultureel Centrum Jan Tervaert in Hamme. Ze doen ongelooflijk hun best om kwaliteit te brengen op zondagmiddag en krijgen met moeite 20 man bijeen.
Ook vandaag waren we maar met 14(!) voor de voorstelling Springbillies van het Gentse theatergezelschap Larf. Ik geef toe dat we met dit mooi weer ook wel even getwijfeld hebben, maar uiteindelijk duurt het ook maar een uurtje en kunnen we de rest van dag nog genoeg van de zon genieten.

Springbillies gaat over verhalen uit Afrika. Verhalen die zorgvuldig bewaard worden in steriliseerbokalen op sterk water. En die verhalen werden op een boeiende en frisse manier gebracht door Elke Thijs met live muziek door Bodé Owa. Doordat we maar met een kleine groep waren, hebben we alles kunnen meemaken op het podium zelf en dat zorgde voor een intieme sfeer tussen spelers en publiek.

We hebben er enorm van genoten en voortaan zullen we allicht het Afrikaanse springbillies gebruiken als we het over popcorn hebben.

springbillies.jpg

Mijn eerste Armani-jeans

Gisteren waren we bij vrienden in Oudenaarde voor de eerste BBQ van dit jaar. En het werd op zijn minst een ietwat bizarre avond en ik droeg voor het eerst in mijn leven een Armani-jeans.
Ik was nochtans in andere kleren vertrokken. Halfweg de avond zagen Sophie en ikzelf plots hoe de picknicktafel overhelde naar onze kant en plots vlogen de borden, het bestek, de wortels, de tomaten, de vis en de wijn op ons af. Sophie zat onder de witte wijn, ik volledig onder de rode.
Ik moest mijn met rode wijn overgoten jeans dus wisselen met een broek van de gastheer. En aangezien hij al een tijdje bezig is met triathlon en een ferm stuk vermagerd is, moest hij even in zijn collectie van enkele jaren terug op zoek gaan naar maatje 34. Het werd een modelletje met smalle pijpen waarmee ik me niet direct in de Veldstraat zou vertonen. Maar het was buiten al aan het schemeren en met uitzondering van de kinderen zijn er maar 3 getuigen van mijn ietwat minder modieuze verschijning. Allicht zullen we er bij onze volgende etentjes nog eens hartelijk om lachen.