Geduld

Laatst speelde een cassette in mijn autoradio. Ik wou een paar nummers verder spoelen en man dat duurde lang. En je hoorde dat ding draaien en af en toe stop je dan eens om te luisteren of het ding al lang genoeg verdergespoeld heeft en dan doe je dat nog eens. En dan ben je te ver en dan weer terug. En dan vergeet je hoe alles tegenwoordig zo vanzelfsprekend snel en makkelijk gaat.
En moeten we eigenlijk nog wachten? Ik had vroeger een pennevriendin uit het verre Lembeek en ik wachtte soms dagen op een brief. Nu worden sommigen al nerveus als je binnen de 3 minuten niet antwoord op een sms.
Of hoe we moesten wachten op het resultaat van onze vakantiefoto’s. Filmpjes van 24 of 36 foto’s waarvan we het resultaat vaak maar dagen later konden zien.
Of ons Lotto-formulier dat we op woensdag voor zes uur moesten valideren en waarvan we een doorslagje meekregen waarmee we een week later de eventuele winst mochten opstrijken. Drie dagen voor de trekking moest dat binnen zijn. Drie dagen !
En hoe we als kind spelletjes op onze Commodore of Atari installeeerden vanop cassette. Eerst minutenlang gepiep en hoge tonen vooraleer we konden spelen.
Of wachten tot het vrijdagavond was voor Top Pop. Eén keer in de week tijd voor popmuziek van Blondie of The Police.

Het geduld dat wij toen hadden !

En nu wat genieten van The Police. Wachten op Ad Visser hoeft niet meer.

Les Argonautes

Toen ik vorige week Ruben inschreef aan de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord in Lokeren kregen we ook een pasje dat recht geeft op 3 gratis voorstellingen in het Cultureel Centrum van Lokeren.
De eerste voorstelling die op de lijst staat is er ééntje van Les Argonautes met Pas Perdus. Op hun site zelf vind ik weinig informatie, maar ze treden wel op in heel wat Vlaamse Culturele Centra, zoals hier, of hier maar ook hier. En overal lees ik ongeveer het volgende :

Les Argonautes bestaat uit vier artiesten die dezelfde passie voor circus delen. Hun nieuwe voorstelling bouwt verder op het internationale succes van het poëtische Zouff!

Ze zijn opgesloten in een houten toren, willen uitbreken, beginnen hem te slopen en alle stukken op elkaar te stapelen tot een torenhoge stapel. Zal die vallen of niet? Eenmaal uitgebroken, slaat de zottigheid toe en worden ze grappige dompteurs van objecten. Les Argonautes spelen heerlijk circus voor jong en oud, gemixt met een forse scheut humor en muziek en steeds verzorgd geënsceneerd. Van en met Benji Bernard, Etienne Borel, Christian Gmünder met Philippe Van de Weghe

in co-productie met Humorologie

We gaan vrijdagavond met gans het gezin en ik heb er ongelooflijk veel zin in.