Vallen en opstaan

Wie heeft het als kind niet meegemaakt? Je bent met vriendjes en vriendinnetjes kikkers aan het (proberen) vangen en net als je de kikker bijna te pakken hebt, val je pardoes het water in. Vandaag is het Ruben overkomen. Op het moment zelf allicht niet zo leuk. Natte kleren en schaafwonden van de stenen die aan de oever van de vijver lagen. Maar achteraf hebben we er wel om gelachen.
Ik moest terugdenken aan de tijd toen ik bij de bloemisten werkte en iedere middag met mijn fiets over en weer naar huis reed. Op een dag, toen ik terugkeerde van een voormiddag hard zwoegen,  werd ik achternagezeten door een hond. Niet echt een grote stoere herdershond, maar een klein kefferke. Ik fietste zo hard ik kon en dacht de hond te verschalken door plots de weg te verlaten en door het hoge gras verder te fietsen. Tijdens mijn vlucht was het me echter niet opgevallen dat iets verderop, aan het eind van het hoge gras een beek lag. En zo kwam het dat ik plots met fiets en al in de beek sukkelde. Gelukkig zat er geen water in, maar zowel ikzelf als mijn fiets zaten onder de groenzwarte smurrie. Je kon me uren in de wind ruiken, denk ik. En de hond? Die stond bovenaan te hijgen,… al zou het ook kunnen dat hij mij gewoon stond uit te lachen.

Ik herinner me nog levendig het gezicht van mijn ouders toen ik thuiskwam. En achteraf hebben we er ook hartelijk om gelachen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s