Öznur Karaca

bleekGeen doordeweekse middagpauze vandaag. In de Bibliotheek aan het Zuid om 12:30 gaan kijken naar Öznur Karaca, een Turkse comédienne. Ik had ze eerder al eens gezien op Canvas in Comedy Casino Cup en vond ze toen niet echt dat. Maar kijk, een mens kan groeien en dat kan zeker gezegd worden van Öznur.
Het was bij momenten best grappig en ze vertelt wel heel vlot. Maar zoals mijn collega terecht opmerkte is ze best genietbaar als vertelster maar in mindere mate als comédienne.
Al bij al heb ik er best van genoten.

Ga je mee naar meneer Roger?

Niet dat we anderhalf uur plat gelegen hebben van het lachen, maar toch genoten van de voorstelling Softie van Gunter Lamoot, vrijdagavond bij De Vieze Gasten.
Het was vooral een gezellige dia-avond waarin Gunter ons meenam naar zijn jeugdjaren. Leuk verteld dat wel, en vaak herkenbaar en zo, maar het kon beter.
We hebben wel hartelijk moeten lachen met zijn play-back act

Dreft

Het was écht geen zicht, daarnet zo rond een uur of zeven. Ik had de ramen gepoetst en in ons berging had ik de fles amoniak terug op het rek geplaatst. En rekken in de berging staan meestal aardig vol met wasverzachters, wasmiddel, bleekwater, en tientallen andere flessen.
Even later wou ik iets te drinken halen in de berging en naar alle waarschijnlijkheid had ik tijdens het terugzetten van de fles amoniak voor wat chaos gezorgd bij de andere flessen. Soit, één fles was naar beneden gedonderd en de vloer was bedekt met zowat 2 liter vloeibaar wasmiddel. Niet dat ik het onmiddellijk zag, maar ik heb het wel gevoeld. Met een sierlijke beweging ben ik uitgegeleden en je kon me allicht ruiken tot in het dorp. Tot op mijn ondergoed zat ik volledig onder het blauwe goedje.
Gelukkig niets gebroken. Want hoe leg je dat uit aan je baas? Ik zal er vandaag niet zijn want ik ben gevallen over een paar liter dreft. Hmmm.

SOS Koen

Deze week is op het werk de week van de diversiteit gestart. Een week lang zijn er activiteiten zoals een moskeebezoek, een diversiteitsparcours, een uitzending van 0032,…
In het personeelsrestaurant serveert men onder het moto ongewoon lekker gerechten met verrassende ingrediënten en minder voor de handliggende combinaties. Alle personeelsleden mochten hun ongewone recepten doorsturen.
Vandaag stonden mijn blinde vinken op het menu. Omdat een saus op basis van bier, peperkoek en chocolade toch een beetje ongewoon is, werd mijn recept door een vakkundige jury uitgekozen.
Iets over 10 krijg ik telefoon vanuit de keuken van het personeelsrestaurant. Of ik even wou komen proeven van de saus. De koks waren er precies niet echt gerust in.
En ze hadden gelijk. Deze saus proefde niet echt naar de saus die ik bij mijn blinde vinken serveer. Nogal bitter, en ook veel donkerder, en een slechte nasmaak en zo.
We hebben ze nog proberen “redden” met wat bruine suiker en zelfs met wat azijn, maar het resultaat bleef ondermaats.
Uiteindelijk heb ik een schort en een koksmuts aangetrokken en heb ik de saus helemaal opnieuw gemaakt. Best spannend om voor meer dan 60 man saus klaar te maken. Een liter of zes. Om half twaalf was de klus geklaard.

Het was een ongewoon leuke ervaring om tussen ervaren koks als Jan en Bernard even mijn ding te mogen doen. We hebben ons flink geamuseerd. Er is zelfs een foto van getrokken. Van zodra ik de foto heb, publiceer ik hem op deze blog.

En de saus? De meeste borden waren leeg. Het zal dus wel ok geweest zijn.