Parktheaterfestival Lokeren

De laatste zondag van mei op de Dag van het Park is de kans heel groot dat je ons tegen het lijf loopt in het Prinses Josephine-Charlottepark in Lokeren. Ook dit jaar waren we van de partij voor het dertiende Parktheaterfestival.

Het werd een onvergetelijke dag met mooie acts en een onverwacht optreden van onze eigen Ruben en een klasgenootje.

Dat het een interactieve dag zou worden waarbij de kinderen ook hun inbreng zouden hebben, werd al  duidelijk bij het draaiorgeltje Tournoyant. Ze mochten zelf al draaiend voor muziek zorgen en kreeg een vakkundige uitleg over de werking ven het orgeltje.

Toi et Moi was een stilzwijgende voorstelling vol sterke improvisatie en lieflijke gebaren en paste volledig in het thema van dit jaar “Liefde in het Park”

DSC_7141

Onderweg naar de volgende act kwamen we een drakenhoeder tegen met een levend drakenskelet. Indrukwekkend.

DSC_7259

Al even indrukwekkend was Blurp, een reuzegroot rood gedrocht.

DSC_7164

Le Bo Trio bracht met Rhythm & Beast de meest indrukwekkende voorstelling van de dag. Drie jongens brachten een show met jongleerkunsten op een reuze-trampoline. Adembenemend mooi en uitermate origineel.

DSC_7232

DSC_7178

Daarna zagen we Mannekino, een komisch relaas van een etaleur en zijn etalagepop.

DSC_7275

Een gekke clown die heel bedreven was in ballonkunst zorgde voor de nodige pret en verbazing bij jong en oud.

DSC_7327

Het hoogtepunt van de middag werd het Dolfinarium van de Nederlandse theatergroep Hilaria. Een soort poppenkast met dolfijnen, maar eigenlijk veel meer dan dat. De hilarische taferelen kregen nog een extra dimensie toen eerst Ruben, en daarna een klasvriendinnetje mochten meedoen met deze dolkomische show.

DSC_7378

DSC_7392

DSC_7396

DSC_7415

De brief

1Zonet kaartjes besteld voor de première van De brief, de nieuwste productie van 4Hoog. Ons favoriet theaterproductiehuis voor kinderen speelt in onze favoriete zaal in de Brugse Poort. Het kan al niet meer stuk.

Een meisje vindt een brief, zomaar, op straat.
Op de voorkant staat er: ‘Aan mijn Hart!’.
Wiens Hart? Mijn Hart?
Ze wordt er helemaal gek van,
van die rare brief

De voorstelling is gebaseerd op ‘De brief die Rosie vond’ van Bart Moeyaert.

Aan alle ouders met kinderen vanaf 6 jaar, één advies : bestellen die kaartjes. En wel alhier.

Armandus De Zoveelste

We nemen onze kinderen al mee naar het theater van toen ze nog  een pamper droegen en we hebben eigenlijk best al wat voorstellingen gezien. Waarmee ik alleen maar wil zeggen dat we wel over wat vergelijkingsmateriaal beschikken. De voorstelling die we vandaag zagen, wil ik dan ook uitroepen tot “Beste jeugdtheatervoorsteling van de afgelopen 6 jaar”.
Op uitnodging van De Standaard waren we te gast in Het Paleis voor Armandus De Zoveelste van Dimtri Leue. Een uiterst knap decor, prachtige kostuums, puike acteerprestaties en een fantasierijk verhaal, meer heb je niet nodig om zowel kinderen als volwassenen 2 uur lang te boeien.
De voorstelling is in januari en februari nog te zien in het Paleis in Antwerpen en in enkele Vlaamse culturele centra. Als ik jou was, was ik nu al aan het googlen om de juiste data te kennen en schreef ik met een alcoholstift op mijn hand dat ik morgen zeker kaartjes moet bestellen.

armandus

(foto : Kurt Van der Elst)

Allee vooruit, ge moest al weg zijn.

Harold & Henk

Gisterenavond was zowaar een comedy-avond. Om 17:00 waren we door Radio 2 uitgenodigd in Kinepolis voor Safety Last, de stille film uit 1923 met Harold Lloyd. En ik moet zeggen dat we er enorm van genoten hebben.
Om 20:00 was er in Arca de voorstelling Karton van en door Henk Rijckaert. En Henk was in goede doen. De naturel en de flair waarmee hij zijn nieuwe voorstelling bracht, getuigen van zijn enorme talent als stand-up comedian. Ik vond de voorstelling ook beter dan Loebas, zijn vorige show. Bij Karton was het allemaal meer ‘af’, minder voorspelbaar en Henk stond ook dichter bij zijn publiek. Enorm professioneel allemaal.

Nadien nog even afgezakt naar de Hotclub de Gand, “den gepoeierenden ezel” van vroeger. Ze hebben daar Roomer en perfect gemaakte Mojito.

Het Verdragen van Versailles

Het is alweer een tijd geleden dat we nog eens naar de Kopergietery geweest zijn. Van begin dit jaar om precies te zijn. Toen zagen we De wanhopige verpletterende overweldigende liefde van meneer Bert.

En zaterdagavond gaan we nog eens naar dit gezellige theater in de Blekerijstraat, dit keer zonder kinderen. Ze spelen er Het Verdragen van Versailles, danstheater waarin historische feiten zich met de persoonlijke affaires van drie machtsgeile, ambitieuze mensen vermengen.

In de pers lees ik dit :

Een ongecomplexeerde en prettige productie. (…) Steven Beersmans, Randi De Vlieghe en Natascha Pire trekken zich op elk terrein heel behoorlijk uit de slag. Door hun vinnige interventies jutten ze elkaar op, met een pittige voorstelling als resultaat. (DE STANDAARD)

De verbeelding blijkt grenzeloos. Met musical flirten ze voor de pathetiek, techno wordt carnaval en ineens blijkt alles een relaxatieworkshop.
Je ziet dat zo weinig: dansers en acteurs die er ver over durven gaan en daar toch nog iets mee weten te communiceren, omdat hun expressie zo overtuigend is. (DE MORGEN)

Zoals we van de Kopergietery gewoon zijn, zal het wel OK zijn.

Nog wat werk aan

Theater maken is een vak apart. Theater maken voor een jong publiek is dat zeker. En dat ook kinderen het kaf van het koren kunnen scheiden, werd vandaag duidelijk tijdens de chaotische en rommelige try-out van Abrokoosje, het Appelflapje van De Dagen.
Na een kwartier zag je de kinderen al heen en weer schuiven op de matten vooraan, en dat zegt meestal genoeg. Kinderen zijn ook op het vlak van theaterbeleving heel eerlijk.
De voorstelling bevatte nochtans leuke elementen en ook de muziek was niet slecht, maar het werd allemaal zo rommelig gebracht dat het al gauw ging vervelen.
Als je een voorstelling maakt van bijna een uur dan moet je ook een uur blijven boeien en dat is de jongens en het meisje dat vooraan op de scene stonden jammer genoeg niet gelukt.
Flauwe grapjes en versprekingen zoals besmeuren in plaats van bespeuren zijn zo passé en blijken zelfs bij de kinderen niet echt meer te werken.

Een voorstelling waar nog wat werk aan is.

Schattig

Schoon theater maken ze, die jongens en meisjes van Luxemburg. Of nee, ze maken eigenlijk heel schone voorstellingen. Vorig jaar konden we genieten van de acteer- en vertelkunst van Riet Muylaert en Jan De Maeyer in de prachtige voorstelling Mannetje Jas, dit jaar wisten Jonas Leemans en Rosa Vandervorst ons te boeien met Schattig, een verhaal over een schattig konijntje dat zijn imago wenst te veranderen van schattig naar heel stoer. Met een ring in zijn oor, een coole tattoo op zijn arm en een lawaaierige moto scheurt hij door het bos, tot hij Truuske leert kennen,…

Net zoals vorig jaar kregen we een groot prentenboek om het verhaal te volgen. Twee vertellers vooraan en een publiek dat een half uur lang heel stil en geboeid zit te luisteren. Theater met een grote T. Meer van dat !