Snorkelen

In Bali wou het snorkelen niet echt lukken. Bij mij althans. Sophie en de kinderen hadden er geen problemen mee.

In Karimunjawa kon ik nog eens opnieuw proberen. En deze keer was het beter. We hadden ook een ervaren gids mee. Nu kon ik ook meegenieten van al dat onderwaterpracht.

Ik ga hier niet beweren dat ik een echte waterrat geworden ben, maar het was best wel de moeite.

 


 

Een hutje op het strand

Zaterdag vertrokken we om 10:00 met de boot vanuit Jepara naar Karimunjawa. De tickets hadden we vooraf al gereserveerd. Je kon kiezen tussen een trage overtocht van 5 uur, of de snelle versie die je in 2 uur aan de overkant brengt. Wij kozen voor de laatste.

De zee was woelig die dag. Ik heb al veel gevaren maar ben nog nooit zeeziek geweest. Deze keer dus wel. Zweten, misselijk, overgeven,… Ik zag nog niet echt groen, maar het scheelde niet veel. Ik heb alle toiletten van de boot gezien. Het was aftellen tot we aanmeerden.

Eenmaal aan land voelde ik me opnieuw ok. Maar kijk, de overtocht was dan wel de hel, het eiland zelf was dan weer de hemel.

We hadden een hutje op het strand. Behalve een vriendelijk Nederlands gezin en een Spaans koppel, waren we de enige toeristen in het kleine gezellige resort Omah Alchy.

Een prima gastheer ook. Alles was goed geregeld en het eten was top.

We hadden onze eigen aanlegsteiger en er lagen kayaks klaar.

image image image image image image

Jepara

Op vrijdag 29 juni ging het van Yogyakarta naar Jepara. Een rit van goed 200 kilometer. Bij ons in België doe je dat (zonder files) in een uur of 2. Hier was het een tocht van goed 5 uur.

We hadden in Yogyakarta een chauffeur gevonden voor die rit. Net zoals in Sri Lanka of Bali is het toch beter om hier niet zelf te rijden.

Een super hotel alweer. Mocht Sophie ooit een carrièreswitch maken, dan kan ze gerust overwegen om een reisbureau te starten.

Jepara is onze uitvalsbasis naar Karimunjawa. Op zaterdag vertrekken we met de boot naar dit niet echt toeristische Indonesische eiland. En op maandag keren we terug naar Jepara.

En ’s avonds gingen we nog op zoek naar een laundry. Zo hebben we tegen maandag weer mooi gewassen kleren.

Op onze zoektocht kwamen we toevallig langs een soort kermis met elektrische scooters. De kinderen waren dol enthousiast met hun nieuwe speelgoed. Crossen door het plaatselijke park. Pure fun.

image image image image

BV’s

Het zal wel met onze huidskleur te maken hebben, maar iedereen wil hier met ons op de foto. Overal waar we komen. In de bergen, bij de pittabar, in de groentewinkel, noem maar op.

En heel soms laten we dan zelf ook een foto nemen samen met onze fans.

 

image

Laatste dag Yogyakarta

Donderdag 28 juli, onze laatste dag in Yogyakarta. Een rustdag ook. Chillen in het hotel en de stad, zoals de jonge gasten zeggen.

En ons door de stad laten rijden in een becak of fietstaxi. Geen riksja. Bij een becak wordt je als passagier geduwd. Bij een riksja wordt je voortgetrokken.

En Sophie maakte foto’s van mensen in de stad. Een selectie:

 

 

Jogjay Bay

De WiFi in hotel Neo was niet al te best. Intussen zijn we al zaterdag en hier in ons hutje in Karimunjawa is de WiFi toch iets beter. Tijd om nog enkele blogberichten de wereld in te sturen.

Op woensdag 27 juli stond een dagje waterpret op het programma. Eigenlijk was dit niet echt opgenomen in onze “officiële” voorbereiding maar was dit eerder een idee op het moment zelf.

Het waterpretpark Jogja Bay is minder dan een jaar open. Op internet lezen we dat het vooral in het weekend en vakantieperiodes druk is. Maar hé, het is hier geen vakantie en ook geen weekend. En dat hebben we ondervonden.

Ik schat dat er minder dan 50 bezoekers waren. De max voor de kinderen natuurlijk. Meer dan 6 uur waterfun zonder aanschuiven. En spotgoedkoop. Minder dan 10 euro.